Verity 10 - Long Live the Revolution

'It is easy to kill a person, but difficult to kill his ideas', he stated in the leaflet he threw in the central assembly on 09/April/1929.

He wanted to die so that his death would inspire the youth, to fight against the British raj in India.

Born to a sikh family, unlike many Sikhs his age, he did not attend Khasla School in Lahore, because his grandfather did not approve the staffs' loyalism to the British authorities, instead joined an Arya Samajist school.

At age 13, he started to follow Mahatma Gandhi's Non-Cooperation Movement and openly dared the British by burning his govt school books and any British-imported clothing. But, began to oppose Gandhi's nonviolence action after the violent murders of policemen by villagers from Chauri Chaura, Uttar Pradesh, and Gandhi's withdrawal of the movement.

In his teenage, he started studying at National College in Lahore, but ran away from home to escape early marriage, and became a member of 'Youth society of India'. He then joined Hindustan Republic Association which had prominent leaders like Ram Prasad Bismil, Chandrashekar Azad and Ashfaqulla Khan.

On the day of Dasara in October 1926, a bomb was blasted in Lahore, and he was arrested for his alleged involment in this bomb case in 29 may 1927 and was released on the bail of 60000 Rs after five weeks of his arrest.

He wrote for and edited Urdu and Panjabi newspapers published from Amritsar. In September 1928, a meeting of various revolutionaries from across India was called at Delhi under the banner of Kirti Kissan Party. He was the secretary of the meet, and later became the leader of this association.

Shaheed Bhagat Singh, the very name springs patriotism in our hearts.

In 1928, the British govt created a commission under Sir John Simon to report on the political situation India. The Indian political parties boycotted the commission because it didnot include a single Indian as its member. It was met with protests all over the country.

When the commission visited Lahore on 30 October 1928, Lala Lajpat Rai led the protest against Simon Commission in a silent non-violent march, but the police responded with violence. Lala was beaten with Latis at the chest to death.

Bhagat Singh, who was an eyewitness to this event, vowed to take revenge. He joined with Shivram Rajguru, Jai Gopal and Sukhdev Thapar, in a plot to kill the police chief, Scott.

Jai Gopal was supposed to identify the chief and signal for Singh to shoot. But, by mistake, Gopal signalled when he saw a Deputy Superintendent of Police, J P Saunders. Thus, Saunders instead of Scott was shot, and Bhagat Singh left Lahore to escape from the police.

The british govt then decided to give more power to the police to tackle revolutionaries like Bhagat Singh. In response to this act, Bhagat Singh along with Batukeshwar Dutt, on 8th April 1929, threw a bomb onto the corridors of the Central Legislative assembly, and shouted "Inquilab Zindabad"(Long Live the Revolution). This was followed by a shower of leaflets stating that it takes a loud voice to make the deaf hear.

The bomb neither killed nor injured anyone. Singh and Dutt claimed that this was deliberate on their part and gave themselves up for arrest after the bomb.

On 15th April 1929, other revolutionaries were arrested, out of which 7 turned informants, helping the police to connect Bhagat Singh in the murder of JP Saunders. Bhagat Singh, Rajguru and Sukhdev were charged with the murder.

While in jail he and other prisoners launched a hunger strike advocating for the rights of prisoners and those facing trial, which lasted for 63 days!. He also maintained a diary, and filled 404 pages with numerous notes relating to the quotations and popular sayings of various people whose views he supported.

On 23rd march 1931, Bhagat Singh, aged just 23, was hanged in Lahore with his fellow comrades Rajguru and Sukhdev.

'Inquilab Zindabad' were his last words.

Let us remember him at least for once in a year, on 27th September, as we do for Mahathma Gandhiji on October Second.

Though we do not possess his concern/care/skill/hunger towards the betterment of our country, let us remember Singh's contribution to Indian society and, in particular, the future of socialism in India.

-- courtesy Wikipedia.

Verity 9 - ದಾಹ

ಟೋನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.

‘ಮುಂದೆ ಸಿಗುವುದೇ ಬೀರೂರ್. ಅಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಏನಾದರೂ ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಕುಡಿಯಬೇಕು! ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಡುವಾಗ, ಅರ್ಜೆಂಟಲ್ಲಿ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಏನೋ ಮರೆತನಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೆನಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ. ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!’

‘ಇನ್ನೂ 2 ಕಿಲೋಮೀಟರ್. ಎಸ್ಟೊಂದು ದಾಹ! ಸುಡುವ ಸನ್ರೇಸ್ ಬಾಡಿಲಿ ಇರೋ ನೀರನೆಲ್ಲ ಕರಗಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಗೆ ಬೆವರು ಕೂಡ ಕರಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದಿತ್ತು, ಯಾಕಾದರೂ ಬೈಕ್ ನೆನಪಾಯಿತೋ. ಜಸ್ಟ್ 5 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಬ್ಯಾಕ್, ಫ್ರೆಶ್ ಎಳನೀರು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ತಾನೇ, ನನಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು!’

ಟೋನಿ accelerator ಅನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಿರುಗಿಸಿದ.

ಬಿರೂರ್ ಸಿಟಿ. ಟೋನಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಯಾವ ಶಾಪ್ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ!

‘ಈ summer ಸೆಖೆಗೆ ಬೀರೂರ್ ಕೂಡ ಬೆವರಿದೆ!, ಕೊಳಕು ಸಿಟಿ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಗಲೀಜು! ಈ ಶಾಪ್ ಓಕೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ನಾನು ಬೈಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ’. ಒಂದು ಸ್ಮೈಲ್ ಬೀಸಾಕಿದ ಟೋನಿ.

‘’ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಏನಿದೆ?’’, ಟೋನಿ ಕೇಳಿದ.

‘‘ಒಹ್! ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಾ?, Pespi, Colacola, ಯಾವುದು ಕೊಡಲಿ?’’ ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ.

ಟೋನಿ ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಆತನನ್ನು foreigner ಅಂತಲೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಡುಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ತಲೆಕೂದಲು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆತ Indian ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಮೂಡಿಸಿದರೂ, ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಗೂ ಗ್ಲಾಸ್ ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಎಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ first half ಬಗ್ಗೆ ಟೋನಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಿರುವುದು second half.

Pespi or Colacola?

ಟೋನಿ ಸಂದಿಗ್ದತೆ (ambiguity) ಗೆ ಸಿಲುಕಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಯೋಚನೆ ‘ಯಾವುದು ತಗೋಳೋದು?’ ಅಂತ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅದಕಿನ್ತಲೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ಲಿ arise ಆಗಿತ್ತು!

‘ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ pesticide ಇದೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನಿರುವುದು ಅದೇ chemicals ಮುಂದೆ! ಇದು ಯಾರೋ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಇರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲ. ಯಾರೋ court ನಲ್ಲಿ ಕೇಸ್ ಕೂಡ ಹಾಕಿಸಿದ್ದರು ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ingredients ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಮೈಸೂರಿನ CFTRY ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. CFTRY ಅದನ್ನ test ಮಾಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ chemicals ಇದೆ ಅಂತ ಇನ್ನೇನು ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮಿನಿಸ್ಟ್ರಿ CFTRY ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ, CFTRY ಕೂಡ ಜನರನ್ನು ವಂಚಿಸಿತು!’

“ಏನ್ ಸಾರ್ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ?”, ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ್ದು ಟೋನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿಯಲು ಬಿಟ್ಟ.

‘ಇದು ನಾನು ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿಯೇ ಹೊರತು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸೂಕ್ತ ಆಧಾರ ಇಲ್ಲ. Corruption, Corruption every where. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ fight ಮಾಡೋಣ ಅಂದರೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ. I am helpless. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬೇಡದ ಉಸಾಬರಿ? ಛೆ! ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ ನಾನು. Atleast ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಿಗಾದರು ಈ chemical drinks ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇಸ್ಟೊಂದು educated ಆಗಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ! ‘

‘‘ಸಾರ್!’’, ಅಂಗಡಿಯವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಟೋನಿ. ಬ್ಹಹುಶ, ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಹೊರಬಂದ!

‘’ಎರಡೂ ಬೇಡ, ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಕೊಡು.’’, ಟೋನಿಯ ಧ್ವನಿ demanding ಮತ್ತು ಕಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ‘ಏಕೆ ಸಾರ್’ ಎಂದು ಕೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ, ಟೋನಿಯ ಮುಂದೆ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ತಂದಿಟ್ಟ.

ಟೋನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ದಾಹ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. Expiry ಡೇಟ್ ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಾಟಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಟೋನಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ‘a product of colacola company’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು!

Verity 8 : ಅರಿವು - ಮರೆವು

ಎರಡು ಕಣ್ಣಿದ್ದರೂ , ಒಂದು ವಸ್ತು ಎರಡಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ!.
ಎಷ್ಟು ಯುನಿಟಿ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ! ನೇರವಾಗಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ,
ಎಂತಹ ಸಂಬಂಧ!. ಎಂತಹ co ordination !

ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾದರೆ,
ಒಂದು, ನಾವು ಅದರತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರಬೇಕು; ಎರಡು, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಸರಿ ಇರಬೇಕು,
ಮೂರು, ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು, ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮತ್ತು
ಮುಕ್ಯವಾಗಿ, ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಇರಬೇಕು.

ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತುವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ.
ಉಹು!. ತಕ್ಷಣ ಏನೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ರೋಡ್ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿದೆ.

'ಎಷ್ಟು 1 kg ಗೆ', ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'50 ರೂಪಾಯಿ ಸಾರ್', ಆತ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'40 ರೂಪಾಯಿ ಗೆ ಕೊಡ್ತೀರ?', ಆತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ಏನೂ ಸಿಕ್ಕೊಲ್ಲ ನಮಗೆ', ಆತ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'ಸರಿ. ಬರ್ತೀನಿ', ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೊರಟೆ.
'ಸಾರ್, ಬನ್ನಿ ಸಾರ್' ಎಂದು ಆತ ಕೂಗಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿದರೂ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ.

'ಏಕೆ ಅಸ್ಟು ರಿಜಿಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದೆ?', ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕೇಳಿತೋ ಎನಿಸಿತು.
'ಯೋ ಸುಮ್ನೆ ಇರು, ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು', ಮನಸ್ಸು
ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಡೆಸಿತು.

'ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೋಳಗಾಗಿ!', ಕತ್ತಲೆ!... 'ಎಸ್'.

ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ, ಏನೋ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಕುಶಿ.
ಬೆಳಕಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತು ಕತ್ತಲೆ.

ಹಾಗೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾದಿತು, ಎಂದಿತು ಮನಸ್ಸು.

ಏಕೆಂದರೆ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ.
ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಅರಿವು, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ನಿಜ. ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ.
ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲವಾಗುತಿತ್ತು.
ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಲು ಕತ್ತಲೆಯೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?

'ಹಾಳದ ಲಾರಿಯವನು , ಸೈಡ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ', ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಆತ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು, ಅದೇ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
'ಇನ್ನೆಸ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕೋ ನಿಂಗೆ', ಯೆನ್ನುತ್ತಿರಬಹುದೇ?.
ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವ ಮಜಾನೆ ಬೇರೆ.

ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಳಕು - ಕತ್ತಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಇನ್ನಸ್ಟು ಮಾತಾಡಬೇಕು.

ಕತ್ತಲಾಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ.
ಒಳಗೆ ಅಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು,
'ಕರೆಂಟ್ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿದಿಯೇನೋ?'.
ಪೆಚ್ಚಾದ ನನ್ನ ಮುಕವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಬೆಳಕನ್ನು, ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತು.

Verity 7 - ರಾತ್ರಿಯ ದಿನ...

ಮಂಡೇ , ಟ್ಯೂಸ್ಡೇ , ವೆಡ್ನಸ್ಡೇ … ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ರು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ತಲೆಯ ಒಳಗೆ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಆಯಿತು .
ಡೇ ಅಂದ್ರೆ ದಿನ ಅಂತ . ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮನ್ ನೈಟ್, ಟ್ಯೂಸ್ ನೈಟ್ , ವೆಡ್ನಸ್ ನೈಟ್ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಕರೆಯೋಲ್ಲ ?

‘ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ 10 ಮುಖವಲ್ಲ , ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳು ’ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು .
ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲ , ನನ್ನೊಳಗಿನ ಇಮ್ಯಾಜಿನೇಶನ್ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೆ !

ಪಾಪ, ಈ ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನೋದು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತ್ತು ಹಾಗಾದರೆ? ಎಷ್ಟು ಇಸೀಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ !
7 ರಾತ್ರಿಗಳೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿವೆಯೋ ಅನಿಸಿತು . ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅರಮ್ಬಿಸಿದರೆ ಏನ್ ಗತಿ? ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ?

ಹೌದು , ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ? ಟೈಮ್ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ! ಸೂರ್ಯ , ಇನ್ನೇನು ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ಹೇಳಿತು . ಇನ್ನೊದು ಬಾಡಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ್ನ ತಂದರೆ ? ಒಂದು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು .

‘ಲೇ, ನನಗೇ ಬ್ಯಾಕ್ಅಪ್ ಇಡ್ತೀರಾ?’ ಸೂರ್ಯ ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ‘ತಂಪು ತಂಪು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ’ – ನವರತ್ನ ಆಯಿಲ್ , ಅವನ ಸುಡುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಏನೋ ಎಂಬಂತೆ , ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದವು . ಅವುಗಳನ್ನು , ನಾನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಕಳುಹಿಸಿದವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ .

ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುವ ಮೊದಲು ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು, ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳದೆಯೇ ದೊರೆಯಿತು . ಇನ್ನು ಎರಡೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು, ಮನೆ ತಲುಪಲು . ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು 1-1 ಕಿಲೋಮೀಟರು ನಡೆದರೆ ಸಾಕಾ?

ಯೋಚನೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಪಾಪದ ರಾತ್ರಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ‘ಯಾಕೆ ರಾತ್ರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ?’

‘ಅದೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿ , ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?, ನೀನೂ ಕೂಡ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದವನೇ ತಾನೆ ?’ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿತು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ . ‘ನಾನ?, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ !?’

‘ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಟ್ ಹಾಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆ ಬಾರದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಬುಕ್ಸ್ ಓದುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕೈಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಟೀವಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟು ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಇದೆಲ್ಲ ಇರಲಿ ನೀನು ಡೈಲಿ ಮಲಗೋದು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ?’

ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ದರೆ 11 ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ , ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು!

ಹೌದು , ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ಒಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರೀ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ! ‘10 ರಿಂದ 6 ನಿದ್ರಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ’ – ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ನಾನು ಯೋಗ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಆವಾಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪರಿಣಾಮ - ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಕುಶಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಾನಿದ್ದೆ!

ನನ್ನ ತಪ್ಪು ನನಗೇ ಅರಿವಾಯಿತು. ‘ಇವತ್ತಿನಿಂದಲೇ, ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ , ರಾತ್ರಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಕ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ‘ ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
‘ಅಸ್ಟು ಮಾಡು ಸಾಕು, ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿಗಳು ಹೊರಟವು.

‘ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು , ಮನ್ ನೈಟ್ , ... – ಅನ್ನೋದು ಬೇಡವೇ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ .
ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಸು ನಕ್ಕವು …

--
ಅಭಿಜಿತ್ ದೇವ್ ಕಟ್ಟಿನಕೆರೆ, ಸಾಗರ.

Verity 6 - Frustrating Politics

She called Narendra Modi a merchant of Death.
Ironically, her own husband, and herself seems
to be the manufacturers of Death.

This below link will enlighten you on this.

http://hildaraja.wordpress.com/2010/06/20/maut-ke-saudagar/

Verity 5 - Humanity Deficiency

ಆಫ್ರಿಕಾನ್ ಚಿರತೆಯ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಡವೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ ನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ , ಆ ಚಿರತೆ , ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಗಬಲ್ಲ ಕಡವೆಯನ್ನು
ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು . ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ!

Attack.

ಎಲ್ಲ ಕಡವೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು . ಆದರೆ ಚಿರತೆ ತನ್ನ target ನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಮಿಂಚಿನ ಓಟದಿಂದ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜೀವಂತ ಕಡವೆಯ ಕತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು .

ಅದು ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯ ಆಹಾರವೇ ಈ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿರತೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ .

ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು, ತಿಂದು ಬದುಕಲು ಏನೇನು ಇಲ್ಲ.

(ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ : ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಂದ ಆರು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ,ಭಾರತದಲ್ಲಿ
28.7% ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಈ ಸೋನಿಯಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೊಸ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 37.2% ಜನ ಕಡುಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ !
refer - vijaya karnataka, 21/06/2010, 9th page, article by Dr. Hilda Raja)

ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಗಳು , ಹಣ್ಣುಗಳು , ಸೊಪ್ಪು , ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು.
ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ರವೆ - ಹೀಗೆ ಎಸ್ಟೊಂದು ವೈವಿದ್ಯ ಊಟಗಳು,
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ,ಕಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುವಾಗ ,ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು
ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?

ಮನುಷ್ಯ ಅಕ್ಷರಶ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಚಿರತೆ,
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ, ಈಗ 'Save Tiger' ಎಂದು
ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ add ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ Tiger ಸೇವ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ Tigerನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಏನಿದೆ?
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಉಪಕಾರಿ ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ ಮಕ್ಕಳು
ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ?
ಸರಿ, ಅವರದನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ , ಆಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ use ಏನು ?

ಮೊನ್ನೆ , ಈ so called ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಮಾಡಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಲ್ಲ . ಕ್ರಮವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯ .
"ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ " ವಿರೋಧಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕ .

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 60ನೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅರಳು-ಮರಳು ಆಗುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ, ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಅರಳು -ಮರಳು.
ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಪೀಟ ಬಂದಿದ್ದು , ಗೌಡರಿಗೆ PM ಪೀಟ ದೊರೆತ ಹಾಗೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ .

ಇದು ನೂರಾರು ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೌದು .

ಕುವೆಂಪು, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈತ ಯಾವ ರೀತಿ ಫಿಟ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ?

ದಿನವೂ 40 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನಸ್ಟು ಗೋವಿನ ಹಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ .
ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯು ಕುಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಟೀವಿ ಯಲ್ಲಿ 'Save Cattle' ಎಂದು
ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ನಾನ ಪೀಟಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನ ಬರಬಹುದು?

'ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇದದ ಹಿಂದೆ ಕೋಮುವಾದದ ನೆರಳು ಇದೆ ' ಎಂದರು ಈತ .
ಇವರಿಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ ?.
'ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ'.

ಗುರುಗಳೇ , ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕನ್/ಬೀಫ್ ಅಲ್ಲ.
ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ದನದ ಮಾಂಸವೇ ಬೇಕಾ ?

ಇನ್ನು 'zooನಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ,
'ಅವುಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರ.

(ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ನನ್ನ ವಿನಂತಿ . ಕಟುಕರಾಗಬೇಡಿ, Be vegetarian
and save those innocent lives.)

Verity 4 - Reflection

'Is that me?', the mirror in-front, did not respond. But its obvious that the answer is right in-front. An obese body almost covered the whole mirror.

4 years ago, things were very different. There lived an young and fully energetic Abhi. Once he got his masters degree, and a computer to work on, his body became fragile. No evening cricket matches, no regular food timings, and no physical exercises.

The mirror gazed at me again. Tired eyes, lost hairs, face full of fat, and yet clearly visible wrinkles (like that of Pierce Brosnan) on the forehead.
"Change the mirror now", said the humorous self.

Now I looked at it. Same old mirror. Nothing has changed since 4 years, except the old frame, covered with new dust. One should consider its promptness in reflecting the present. No hidden business; No double games.During the past 4 years, I did notice, it neither showed my past nor the future.

"No need to change it, Change yourself", said the logical self. It also left me with 2 choices. One, forget the past as well as the future, and live the present; Two, learn from the past, ignore the present, frame the future.

I combed my hair and smiled at the mirror. It promptly returned a smile.