ಮಂಡೇ , ಟ್ಯೂಸ್ಡೇ , ವೆಡ್ನಸ್ಡೇ … ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ರು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ತಲೆಯ ಒಳಗೆ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಆಯಿತು .
ಡೇ ಅಂದ್ರೆ ದಿನ ಅಂತ . ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮನ್ ನೈಟ್, ಟ್ಯೂಸ್ ನೈಟ್ , ವೆಡ್ನಸ್ ನೈಟ್ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಕರೆಯೋಲ್ಲ ?
‘ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ 10 ಮುಖವಲ್ಲ , ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳು ’ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು .
ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲ , ನನ್ನೊಳಗಿನ ಇಮ್ಯಾಜಿನೇಶನ್ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೆ !
ಪಾಪ, ಈ ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನೋದು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತ್ತು ಹಾಗಾದರೆ? ಎಷ್ಟು ಇಸೀಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ !
7 ರಾತ್ರಿಗಳೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿವೆಯೋ ಅನಿಸಿತು . ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅರಮ್ಬಿಸಿದರೆ ಏನ್ ಗತಿ? ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ?
ಹೌದು , ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ? ಟೈಮ್ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ! ಸೂರ್ಯ , ಇನ್ನೇನು ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ಹೇಳಿತು . ಇನ್ನೊದು ಬಾಡಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ್ನ ತಂದರೆ ? ಒಂದು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು .
‘ಲೇ, ನನಗೇ ಬ್ಯಾಕ್ಅಪ್ ಇಡ್ತೀರಾ?’ ಸೂರ್ಯ ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ‘ತಂಪು ತಂಪು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ’ – ನವರತ್ನ ಆಯಿಲ್ , ಅವನ ಸುಡುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಏನೋ ಎಂಬಂತೆ , ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದವು . ಅವುಗಳನ್ನು , ನಾನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಕಳುಹಿಸಿದವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ .
ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುವ ಮೊದಲು ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು, ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳದೆಯೇ ದೊರೆಯಿತು . ಇನ್ನು ಎರಡೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು, ಮನೆ ತಲುಪಲು . ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು 1-1 ಕಿಲೋಮೀಟರು ನಡೆದರೆ ಸಾಕಾ?
ಯೋಚನೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಪಾಪದ ರಾತ್ರಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ‘ಯಾಕೆ ರಾತ್ರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ?’
‘ಅದೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿ , ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?, ನೀನೂ ಕೂಡ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದವನೇ ತಾನೆ ?’ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿತು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ . ‘ನಾನ?, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ !?’
‘ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಟ್ ಹಾಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆ ಬಾರದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಬುಕ್ಸ್ ಓದುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕೈಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಟೀವಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟು ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಇದೆಲ್ಲ ಇರಲಿ ನೀನು ಡೈಲಿ ಮಲಗೋದು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ?’
ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ದರೆ 11 ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ , ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು!
ಹೌದು , ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ಒಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರೀ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ! ‘10 ರಿಂದ 6 ನಿದ್ರಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ’ – ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ನಾನು ಯೋಗ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಆವಾಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪರಿಣಾಮ - ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಕುಶಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಾನಿದ್ದೆ!
ನನ್ನ ತಪ್ಪು ನನಗೇ ಅರಿವಾಯಿತು. ‘ಇವತ್ತಿನಿಂದಲೇ, ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ , ರಾತ್ರಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಕ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ‘ ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
‘ಅಸ್ಟು ಮಾಡು ಸಾಕು, ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿಗಳು ಹೊರಟವು.
‘ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು , ಮನ್ ನೈಟ್ , ... – ಅನ್ನೋದು ಬೇಡವೇ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ .
ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಸು ನಕ್ಕವು …
--
ಅಭಿಜಿತ್ ದೇವ್ ಕಟ್ಟಿನಕೆರೆ, ಸಾಗರ.
Monday, June 28, 2010
Friday, June 25, 2010
Verity 6 - Frustrating Politics
Monday, June 21, 2010
Verity 5 - Humanity Deficiency
ಆಫ್ರಿಕಾನ್ ಚಿರತೆಯ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಡವೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ ನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ , ಆ ಚಿರತೆ , ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಗಬಲ್ಲ ಕಡವೆಯನ್ನು
ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು . ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ!
Attack.
ಎಲ್ಲ ಕಡವೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು . ಆದರೆ ಚಿರತೆ ತನ್ನ target ನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಮಿಂಚಿನ ಓಟದಿಂದ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜೀವಂತ ಕಡವೆಯ ಕತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು .
ಅದು ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯ ಆಹಾರವೇ ಈ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿರತೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ .
ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು, ತಿಂದು ಬದುಕಲು ಏನೇನು ಇಲ್ಲ.
(ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ : ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಂದ ಆರು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ,ಭಾರತದಲ್ಲಿ
28.7% ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಈ ಸೋನಿಯಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೊಸ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 37.2% ಜನ ಕಡುಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ !
refer - vijaya karnataka, 21/06/2010, 9th page, article by Dr. Hilda Raja)
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಗಳು , ಹಣ್ಣುಗಳು , ಸೊಪ್ಪು , ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು.
ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ರವೆ - ಹೀಗೆ ಎಸ್ಟೊಂದು ವೈವಿದ್ಯ ಊಟಗಳು,
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ,ಕಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುವಾಗ ,ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು
ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?
ಮನುಷ್ಯ ಅಕ್ಷರಶ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಚಿರತೆ,
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ, ಈಗ 'Save Tiger' ಎಂದು
ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ add ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ Tiger ಸೇವ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ Tigerನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಏನಿದೆ?
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಉಪಕಾರಿ ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ ಮಕ್ಕಳು
ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ?
ಸರಿ, ಅವರದನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ , ಆಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ use ಏನು ?
ಮೊನ್ನೆ , ಈ so called ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಮಾಡಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಲ್ಲ . ಕ್ರಮವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯ .
"ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ " ವಿರೋಧಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕ .
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 60ನೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅರಳು-ಮರಳು ಆಗುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ, ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಅರಳು -ಮರಳು.
ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಪೀಟ ಬಂದಿದ್ದು , ಗೌಡರಿಗೆ PM ಪೀಟ ದೊರೆತ ಹಾಗೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ .
ಇದು ನೂರಾರು ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೌದು .
ಕುವೆಂಪು, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈತ ಯಾವ ರೀತಿ ಫಿಟ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ?
ದಿನವೂ 40 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನಸ್ಟು ಗೋವಿನ ಹಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ .
ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯು ಕುಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಟೀವಿ ಯಲ್ಲಿ 'Save Cattle' ಎಂದು
ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ನಾನ ಪೀಟಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನ ಬರಬಹುದು?
'ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇದದ ಹಿಂದೆ ಕೋಮುವಾದದ ನೆರಳು ಇದೆ ' ಎಂದರು ಈತ .
ಇವರಿಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ ?.
'ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ'.
ಗುರುಗಳೇ , ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕನ್/ಬೀಫ್ ಅಲ್ಲ.
ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ದನದ ಮಾಂಸವೇ ಬೇಕಾ ?
ಇನ್ನು 'zooನಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ,
'ಅವುಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರ.
(ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ನನ್ನ ವಿನಂತಿ . ಕಟುಕರಾಗಬೇಡಿ, Be vegetarian
and save those innocent lives.)
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ ನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ , ಆ ಚಿರತೆ , ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಗಬಲ್ಲ ಕಡವೆಯನ್ನು
ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು . ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ!
Attack.
ಎಲ್ಲ ಕಡವೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು . ಆದರೆ ಚಿರತೆ ತನ್ನ target ನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಮಿಂಚಿನ ಓಟದಿಂದ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜೀವಂತ ಕಡವೆಯ ಕತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು .
ಅದು ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯ ಆಹಾರವೇ ಈ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿರತೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ .
ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು, ತಿಂದು ಬದುಕಲು ಏನೇನು ಇಲ್ಲ.
(ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ : ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಂದ ಆರು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ,ಭಾರತದಲ್ಲಿ
28.7% ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಈ ಸೋನಿಯಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೊಸ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 37.2% ಜನ ಕಡುಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ !
refer - vijaya karnataka, 21/06/2010, 9th page, article by Dr. Hilda Raja)
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಗಳು , ಹಣ್ಣುಗಳು , ಸೊಪ್ಪು , ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು.
ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ರವೆ - ಹೀಗೆ ಎಸ್ಟೊಂದು ವೈವಿದ್ಯ ಊಟಗಳು,
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ,ಕಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುವಾಗ ,ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು
ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?
ಮನುಷ್ಯ ಅಕ್ಷರಶ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಚಿರತೆ,
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ, ಈಗ 'Save Tiger' ಎಂದು
ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ add ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ Tiger ಸೇವ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ Tigerನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಏನಿದೆ?
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಉಪಕಾರಿ ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ ಮಕ್ಕಳು
ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ?
ಸರಿ, ಅವರದನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ , ಆಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ use ಏನು ?
ಮೊನ್ನೆ , ಈ so called ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಮಾಡಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಲ್ಲ . ಕ್ರಮವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯ .
"ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ " ವಿರೋಧಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕ .
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 60ನೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅರಳು-ಮರಳು ಆಗುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ, ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಅರಳು -ಮರಳು.
ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಪೀಟ ಬಂದಿದ್ದು , ಗೌಡರಿಗೆ PM ಪೀಟ ದೊರೆತ ಹಾಗೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ .
ಇದು ನೂರಾರು ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೌದು .
ಕುವೆಂಪು, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈತ ಯಾವ ರೀತಿ ಫಿಟ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ?
ದಿನವೂ 40 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನಸ್ಟು ಗೋವಿನ ಹಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ .
ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯು ಕುಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಟೀವಿ ಯಲ್ಲಿ 'Save Cattle' ಎಂದು
ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ನಾನ ಪೀಟಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನ ಬರಬಹುದು?
'ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇದದ ಹಿಂದೆ ಕೋಮುವಾದದ ನೆರಳು ಇದೆ ' ಎಂದರು ಈತ .
ಇವರಿಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ ?.
'ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ'.
ಗುರುಗಳೇ , ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕನ್/ಬೀಫ್ ಅಲ್ಲ.
ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ದನದ ಮಾಂಸವೇ ಬೇಕಾ ?
ಇನ್ನು 'zooನಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ,
'ಅವುಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರ.
(ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ನನ್ನ ವಿನಂತಿ . ಕಟುಕರಾಗಬೇಡಿ, Be vegetarian
and save those innocent lives.)
Wednesday, June 9, 2010
Verity 4 - Reflection
'Is that me?', the mirror in-front, did not respond. But its obvious that the answer is right in-front. An obese body almost covered the whole mirror.
4 years ago, things were very different. There lived an young and fully energetic Abhi. Once he got his masters degree, and a computer to work on, his body became fragile. No evening cricket matches, no regular food timings, and no physical exercises.
The mirror gazed at me again. Tired eyes, lost hairs, face full of fat, and yet clearly visible wrinkles (like that of Pierce Brosnan) on the forehead.
"Change the mirror now", said the humorous self.
Now I looked at it. Same old mirror. Nothing has changed since 4 years, except the old frame, covered with new dust. One should consider its promptness in reflecting the present. No hidden business; No double games.During the past 4 years, I did notice, it neither showed my past nor the future.
"No need to change it, Change yourself", said the logical self. It also left me with 2 choices. One, forget the past as well as the future, and live the present; Two, learn from the past, ignore the present, frame the future.
I combed my hair and smiled at the mirror. It promptly returned a smile.
4 years ago, things were very different. There lived an young and fully energetic Abhi. Once he got his masters degree, and a computer to work on, his body became fragile. No evening cricket matches, no regular food timings, and no physical exercises.
The mirror gazed at me again. Tired eyes, lost hairs, face full of fat, and yet clearly visible wrinkles (like that of Pierce Brosnan) on the forehead.
"Change the mirror now", said the humorous self.
Now I looked at it. Same old mirror. Nothing has changed since 4 years, except the old frame, covered with new dust. One should consider its promptness in reflecting the present. No hidden business; No double games.During the past 4 years, I did notice, it neither showed my past nor the future.
"No need to change it, Change yourself", said the logical self. It also left me with 2 choices. One, forget the past as well as the future, and live the present; Two, learn from the past, ignore the present, frame the future.
I combed my hair and smiled at the mirror. It promptly returned a smile.
Friday, June 4, 2010
Verity 3 - Eye opener
6 15 am, I was just 5 minutes away from Majestic Bus Stand. I looked outside the window and a cool breeze touched my face. Yes, every morning will retain their freshness no matter what yesterday was.
Mean while our bus came to a halt. I hurried myself towards railway station.
It took me another 10 minutes to get the Mysore Ticket. The police guard did not even bothered to look at me, while I passed through the security door; but the device promptly beeped once.
It was like a little market. All were busy with their luggage, and a lot of movements happening there, I took a little time to confirm my platform. Once I was sure, I rushed myself there. The TV announced my train will reach there in 5 minutes. I looked around for a cup of coffee and found one.
While relishing it I recalled the fresh breeze that sailed over my face. But expecting the same there, inside the railway station, was foolishness. It was not only like a mini market, but also like a set of toilets. I left the remaining coffee with cup and put it into the dust bin.
Exactly after 5 minutes the express train arrived and I was happy to get inside and find me on an empty seat. I checked my ticket again. That appeared okay. I looked outside the window, no hint of any fresh breeze.
Slowly the platforms and other trains started to move backwards. 20 minutes passed as the train gained its speed. Someone just touched my shoulder gently from the other side; when I was looking the moving trees outside.
That was a Hizda. With her hand stretched, she stared at me. 100 ants ran through my mind. I was confused, perhaps embarrassed. ‘I have no change’, I said. ‘No problem, how much do you want?’ she asked, and touched my shoulder again. Unwillingly I gave her a 5 Rupee coin. I cursed the whole system. It was like a day- robbery (hagalu darode). She grinned and left.
It took me few minutes to relax. After that, I posed a series of questions to myself. ‘Why I felt so abnormal?’ – ‘Most hizdas live at the margins of society with very low status, and the very word ‘Hizda’ is used in a derogatory manner. Many get their income from begging, performing at ceremonies or sex work’.
But I was not satisfied with these answer.
Train finally came to a halt. That was the city where I got my post graduation degree, the city which gave me long-lasting memories.
I finished my work earlier than expected and got back into the train by 2 30. As it was a week day, I got a seat rather easily. Track moved slowly under the train wheels. I was looking outside again, the ruins of SriRangaPatna and the waves of Cauvery took me to another world, but the train moved slowly, uninterrupted on its never-ending tracks.
‘Oh!’ I uttered almost loudly; and that was when I saw someone in my next compartment. No doubt, it was the same person, but this time relaxing on a seat. She (hizda) looked tired. Sitting opposite to her were an elder couple, and they looked like rich merchants. The 2 golden rings and a big chain like jewelry was an indication to my assumption.
10 minutes faded, no hint of Hizda getting back to her duty.
Earlier, I felt Railway Station as a market, later realized not only the station, but also the train itself is a market. The Coffee vendors, Vada sellers moved to and fro. Meanwhile, I saw polio hit boy, around 9 years, crawling, cleaning the way with a cloth, and at the same time, begging around.
He came to the compartment where the Hizda was resting. He was totally ignored by the rich couple there. Contrary to that, the Hizda opened her handbag and gave him a 5 Rupee coin.
That was an eye-opener. That moment changed my opinions on Hizdas. I got the answers to all my previous questions, and the one which was alive since the morning. I realized that they too are humans first and then hizdas. I realized the joy of giving. I realized the quality of being human.
I was thankful that this person had managed to remind me that my time/money is not all that precious. It starts with taking just a moment to see one another, and it goes from there...
"Kindness in words creates confidence. Kindness in thinking creates profundity. Kindness in giving creates love."
Mean while our bus came to a halt. I hurried myself towards railway station.
It took me another 10 minutes to get the Mysore Ticket. The police guard did not even bothered to look at me, while I passed through the security door; but the device promptly beeped once.
It was like a little market. All were busy with their luggage, and a lot of movements happening there, I took a little time to confirm my platform. Once I was sure, I rushed myself there. The TV announced my train will reach there in 5 minutes. I looked around for a cup of coffee and found one.
While relishing it I recalled the fresh breeze that sailed over my face. But expecting the same there, inside the railway station, was foolishness. It was not only like a mini market, but also like a set of toilets. I left the remaining coffee with cup and put it into the dust bin.
Exactly after 5 minutes the express train arrived and I was happy to get inside and find me on an empty seat. I checked my ticket again. That appeared okay. I looked outside the window, no hint of any fresh breeze.
Slowly the platforms and other trains started to move backwards. 20 minutes passed as the train gained its speed. Someone just touched my shoulder gently from the other side; when I was looking the moving trees outside.
That was a Hizda. With her hand stretched, she stared at me. 100 ants ran through my mind. I was confused, perhaps embarrassed. ‘I have no change’, I said. ‘No problem, how much do you want?’ she asked, and touched my shoulder again. Unwillingly I gave her a 5 Rupee coin. I cursed the whole system. It was like a day- robbery (hagalu darode). She grinned and left.
It took me few minutes to relax. After that, I posed a series of questions to myself. ‘Why I felt so abnormal?’ – ‘Most hizdas live at the margins of society with very low status, and the very word ‘Hizda’ is used in a derogatory manner. Many get their income from begging, performing at ceremonies or sex work’.
But I was not satisfied with these answer.
Train finally came to a halt. That was the city where I got my post graduation degree, the city which gave me long-lasting memories.
I finished my work earlier than expected and got back into the train by 2 30. As it was a week day, I got a seat rather easily. Track moved slowly under the train wheels. I was looking outside again, the ruins of SriRangaPatna and the waves of Cauvery took me to another world, but the train moved slowly, uninterrupted on its never-ending tracks.
‘Oh!’ I uttered almost loudly; and that was when I saw someone in my next compartment. No doubt, it was the same person, but this time relaxing on a seat. She (hizda) looked tired. Sitting opposite to her were an elder couple, and they looked like rich merchants. The 2 golden rings and a big chain like jewelry was an indication to my assumption.
10 minutes faded, no hint of Hizda getting back to her duty.
Earlier, I felt Railway Station as a market, later realized not only the station, but also the train itself is a market. The Coffee vendors, Vada sellers moved to and fro. Meanwhile, I saw polio hit boy, around 9 years, crawling, cleaning the way with a cloth, and at the same time, begging around.
He came to the compartment where the Hizda was resting. He was totally ignored by the rich couple there. Contrary to that, the Hizda opened her handbag and gave him a 5 Rupee coin.
That was an eye-opener. That moment changed my opinions on Hizdas. I got the answers to all my previous questions, and the one which was alive since the morning. I realized that they too are humans first and then hizdas. I realized the joy of giving. I realized the quality of being human.
I was thankful that this person had managed to remind me that my time/money is not all that precious. It starts with taking just a moment to see one another, and it goes from there...
"Kindness in words creates confidence. Kindness in thinking creates profundity. Kindness in giving creates love."
Subscribe to:
Comments (Atom)