‘Nothing is permanent’ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದು?, ಮನಸ್ಸೆಂಬ folder ನಲ್ಲಿ search ಮಾಡಿದೆ.
ಉಹು, ಸಿಕ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು situation ಸಿಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿತು. Long ago, ನಾಟ್ so long ago, ನಾನು ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗುತ್ತಿದೆನೆ ವಿನಃ, ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಿಯೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ನೆಂಟರ ಮನೆಗಂತೂ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಕಾಲ ಬದಲಾಯಿತು. Post graduation ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದೆ ನೋಡಿ. ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹತ್ತದ ಬಸ್ಸಿಲ್ಲ!. ತಿರುಗಾಟ. ಮೈಸೂರ್-ಬೆಂಗಳೂರು-ಮಂಗಳೂರು-ಸಾಗರ್-ಶಿಮೋಗ. ಒಂದು ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 2010 ಜನವರಿ 21 ರಿಂದ 31 ರವರೆಗೆ ನಾನು ಸುಮಾರು 2000 km ದೂರ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ದೆ!. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮಾವ ನಗುತ್ತ ಹೇಳಿದ್ದರು ‘Nothing is permanent, ಮೊದಲೆಲ್ಲ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ ನೋಡು ಕರ್ನಾಟಕ ಪರ್ಯಟನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ’!.
ದಿಟ. Nothing is permanent. Changes are inevitable. ಕಾಲ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಾನವ ಮತ್ತಷ್ಟು creative ಆಗುತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಏಕೋ ಯಾವುದು right, ಯಾವುದು wrong ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವಾಗ ಎಡವುತಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದು example ಹೇಳ್ತಿನಿ. KitKat chacolate ತಗೊಂಡೆ. ತಿಂದೆ. Wrapper ತಿನ್ನೋಕೆ ಆಗೋಲ್ಲ ನೋಡಿ! ಎಸಿಯೋದೊಂದು ಬಾಕಿ. Public ಪ್ಲೇಸ್. ಎಸೆದರೆ ರೋಡ್ ಮೇಲೆ ಕಸವಾಗುತ್ತೆ. Dust binಗಾಗಿ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದೆ. ಉಹು, ಇಲ್ಲ. Govt ನ ಒಂದು ಸರಿ blame ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಸಾಕಿಬಿಡಲೇ? ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲ, ನೋಡಿದರೆ ನನಗೇನು?
ಬ್ಹಹುಶ ಮೊದಲಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಇಸ್ಟೆಲ್ಲಾ ಯೋಚನೇನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀಟಾಗಿ ಬೀಸಾಕಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ನಾನು ಹೋಗುತಿದ್ದೆ. But not now. ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ, Light ಗಿಂತ speed ಆಗಿ decide ಮಾಡಿಬಿಡಬಹುದು, ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೋ - ತಪ್ಪೋ?
ತಪ್ಪು . Dust bin ತಕ್ಷಣ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ , ಪಾಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹಾಕಿ.ನಾನೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. Thanks to one of my friend, who firmly believes in doing this sort of right things.
Creativity ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲವೇ?. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಥರ ಕ್ರಿಯೇಟಿವ್ ಆಗಿ ಇರ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು example ನಿಮಗೆ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು. ಬಟ್, ಇಲ್ಲಿರೋದು negative creativity. ಇದು competitive ವರ್ಲ್ಡ್. ಡಾರ್ವಿನ್ ನ ‘survival ಆಫ್ ದಿ fittest’ ಎನ್ನುವುದು ಎಂದಿಗೂ ನಿಜ, ಆಲ್ ಟೈಮ್ truth.
ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನಾನು ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತಿದ್ದೆ. Govt ಬಸ್ ಗಿಂತಲೂ 15-20% ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ. ಟಿಕೆಟ್ ಬುಕಿಂಗ್ ಕೂಡ easy, ಒಂದು ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ, ಹೀಗೆಯೇ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಬಟ್, ಅವತ್ತು ಬಸ್ ಬಂದಾಗ ಆ ಸೀಟ್ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದು ತಿಳಿಯಿತು. ಇದೆ ತರ situation ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಿಗೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ, ಟೈಮ್ ಸೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲ. ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಗೇಜು ಇಳಿಸುತ್ತಾ ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡುವುದು. ಹೀಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಪ್ರಯಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು.
Obviously, alternate/better option ಆದ ksrtc ಬಸ್ಗಳಲ್ಲಿ ಹೋಗತೊಡಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ತರಹ ಎಲ್ಲರೂ Ksrtc ಗೆ ಮೊದಲ priority ಕೊಡಲು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಮೈಸೂರ್ – ಶಿಮೋಗ, ಆಲ್ಮೋಸ್ಟ್ ಎಲ್ಲರೂ ಯೆಲ್ಲಾಪುರ ಬಸ್, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರಾಜಹಂಸ ಬಸ್ಗಳನ್ನೇ ಹತ್ತುತಿದ್ದರು, ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ ಗಳಿಗೆ ಕ್ಯಾರೆ ಅನ್ನುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ಗಳಿಗೆ survival ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ksrtc popularity ಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಬಟ್ ಹೇಗೆ? “ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಉತ್ತರ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಅಲ್ಲ.”
Bedbugs. ತಿಗಣೆ. ಮ್ಯಾಚ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ತಿಗನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ, ಸೀಟ್ ಹುಡುಕುವ ನೆವದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ksrtc ಬಸ್ ಒಳಗೆ ಬಿಡುವುದು. ಇದು ಆಲ್ಮೋಸ್ಟ್ success ಆಗಿತ್ತು. ಪೇಪರ್ನಲ್ಲೂ ಈ bedbugs ಗಳು ksrtc ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರೋದನ್ನ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು. Ksrtc ಬಸ್ನವರು ಅದಕ್ಕೆ chemicals ಏನೋ ಹಾಕಲು ಆರಂಬಿಸಿದರು. ಬಟ್, ಸಮಸ್ಯೆ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು.
ಮೊನ್ನೆ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು, redhand ಆಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಾಗ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂತು. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ ಒಂದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ. "Trust no one in this greedy world".
Friday, November 12, 2010
Friday, October 1, 2010
Verity 10 - Long Live the Revolution
'It is easy to kill a person, but difficult to kill his ideas', he stated in the leaflet he threw in the central assembly on 09/April/1929.
He wanted to die so that his death would inspire the youth, to fight against the British raj in India.
Born to a sikh family, unlike many Sikhs his age, he did not attend Khasla School in Lahore, because his grandfather did not approve the staffs' loyalism to the British authorities, instead joined an Arya Samajist school.
At age 13, he started to follow Mahatma Gandhi's Non-Cooperation Movement and openly dared the British by burning his govt school books and any British-imported clothing. But, began to oppose Gandhi's nonviolence action after the violent murders of policemen by villagers from Chauri Chaura, Uttar Pradesh, and Gandhi's withdrawal of the movement.
In his teenage, he started studying at National College in Lahore, but ran away from home to escape early marriage, and became a member of 'Youth society of India'. He then joined Hindustan Republic Association which had prominent leaders like Ram Prasad Bismil, Chandrashekar Azad and Ashfaqulla Khan.
On the day of Dasara in October 1926, a bomb was blasted in Lahore, and he was arrested for his alleged involment in this bomb case in 29 may 1927 and was released on the bail of 60000 Rs after five weeks of his arrest.
He wrote for and edited Urdu and Panjabi newspapers published from Amritsar. In September 1928, a meeting of various revolutionaries from across India was called at Delhi under the banner of Kirti Kissan Party. He was the secretary of the meet, and later became the leader of this association.
Shaheed Bhagat Singh, the very name springs patriotism in our hearts.
In 1928, the British govt created a commission under Sir John Simon to report on the political situation India. The Indian political parties boycotted the commission because it didnot include a single Indian as its member. It was met with protests all over the country.
When the commission visited Lahore on 30 October 1928, Lala Lajpat Rai led the protest against Simon Commission in a silent non-violent march, but the police responded with violence. Lala was beaten with Latis at the chest to death.
Bhagat Singh, who was an eyewitness to this event, vowed to take revenge. He joined with Shivram Rajguru, Jai Gopal and Sukhdev Thapar, in a plot to kill the police chief, Scott.
Jai Gopal was supposed to identify the chief and signal for Singh to shoot. But, by mistake, Gopal signalled when he saw a Deputy Superintendent of Police, J P Saunders. Thus, Saunders instead of Scott was shot, and Bhagat Singh left Lahore to escape from the police.
The british govt then decided to give more power to the police to tackle revolutionaries like Bhagat Singh. In response to this act, Bhagat Singh along with Batukeshwar Dutt, on 8th April 1929, threw a bomb onto the corridors of the Central Legislative assembly, and shouted "Inquilab Zindabad"(Long Live the Revolution). This was followed by a shower of leaflets stating that it takes a loud voice to make the deaf hear.
The bomb neither killed nor injured anyone. Singh and Dutt claimed that this was deliberate on their part and gave themselves up for arrest after the bomb.
On 15th April 1929, other revolutionaries were arrested, out of which 7 turned informants, helping the police to connect Bhagat Singh in the murder of JP Saunders. Bhagat Singh, Rajguru and Sukhdev were charged with the murder.
While in jail he and other prisoners launched a hunger strike advocating for the rights of prisoners and those facing trial, which lasted for 63 days!. He also maintained a diary, and filled 404 pages with numerous notes relating to the quotations and popular sayings of various people whose views he supported.
On 23rd march 1931, Bhagat Singh, aged just 23, was hanged in Lahore with his fellow comrades Rajguru and Sukhdev.
'Inquilab Zindabad' were his last words.
Let us remember him at least for once in a year, on 27th September, as we do for Mahathma Gandhiji on October Second.
Though we do not possess his concern/care/skill/hunger towards the betterment of our country, let us remember Singh's contribution to Indian society and, in particular, the future of socialism in India.
-- courtesy Wikipedia.
Monday, September 13, 2010
Verity 9 - ದಾಹ
ಟೋನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
‘ಮುಂದೆ ಸಿಗುವುದೇ ಬೀರೂರ್. ಅಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಏನಾದರೂ ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಕುಡಿಯಬೇಕು! ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಡುವಾಗ, ಅರ್ಜೆಂಟಲ್ಲಿ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಏನೋ ಮರೆತನಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೆನಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ. ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!’
‘ಇನ್ನೂ 2 ಕಿಲೋಮೀಟರ್. ಎಸ್ಟೊಂದು ದಾಹ! ಸುಡುವ ಸನ್ರೇಸ್ ಬಾಡಿಲಿ ಇರೋ ನೀರನೆಲ್ಲ ಕರಗಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಗೆ ಬೆವರು ಕೂಡ ಕರಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದಿತ್ತು, ಯಾಕಾದರೂ ಬೈಕ್ ನೆನಪಾಯಿತೋ. ಜಸ್ಟ್ 5 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಬ್ಯಾಕ್, ಫ್ರೆಶ್ ಎಳನೀರು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ತಾನೇ, ನನಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು!’
ಟೋನಿ accelerator ಅನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಿರುಗಿಸಿದ.
ಬಿರೂರ್ ಸಿಟಿ. ಟೋನಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಯಾವ ಶಾಪ್ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ!
‘ಈ summer ಸೆಖೆಗೆ ಬೀರೂರ್ ಕೂಡ ಬೆವರಿದೆ!, ಕೊಳಕು ಸಿಟಿ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಗಲೀಜು! ಈ ಶಾಪ್ ಓಕೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ನಾನು ಬೈಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ’. ಒಂದು ಸ್ಮೈಲ್ ಬೀಸಾಕಿದ ಟೋನಿ.
‘’ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಏನಿದೆ?’’, ಟೋನಿ ಕೇಳಿದ.
‘‘ಒಹ್! ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಾ?, Pespi, Colacola, ಯಾವುದು ಕೊಡಲಿ?’’ ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ.
ಟೋನಿ ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಆತನನ್ನು foreigner ಅಂತಲೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಡುಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ತಲೆಕೂದಲು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆತ Indian ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಮೂಡಿಸಿದರೂ, ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಗೂ ಗ್ಲಾಸ್ ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಎಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ first half ಬಗ್ಗೆ ಟೋನಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಿರುವುದು second half.
Pespi or Colacola?
ಟೋನಿ ಸಂದಿಗ್ದತೆ (ambiguity) ಗೆ ಸಿಲುಕಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಯೋಚನೆ ‘ಯಾವುದು ತಗೋಳೋದು?’ ಅಂತ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅದಕಿನ್ತಲೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ಲಿ arise ಆಗಿತ್ತು!
‘ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ pesticide ಇದೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನಿರುವುದು ಅದೇ chemicals ಮುಂದೆ! ಇದು ಯಾರೋ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಇರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲ. ಯಾರೋ court ನಲ್ಲಿ ಕೇಸ್ ಕೂಡ ಹಾಕಿಸಿದ್ದರು ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ingredients ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಮೈಸೂರಿನ CFTRY ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. CFTRY ಅದನ್ನ test ಮಾಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ chemicals ಇದೆ ಅಂತ ಇನ್ನೇನು ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮಿನಿಸ್ಟ್ರಿ CFTRY ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ, CFTRY ಕೂಡ ಜನರನ್ನು ವಂಚಿಸಿತು!’
“ಏನ್ ಸಾರ್ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ?”, ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ್ದು ಟೋನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿಯಲು ಬಿಟ್ಟ.
‘ಇದು ನಾನು ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿಯೇ ಹೊರತು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸೂಕ್ತ ಆಧಾರ ಇಲ್ಲ. Corruption, Corruption every where. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ fight ಮಾಡೋಣ ಅಂದರೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ. I am helpless. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬೇಡದ ಉಸಾಬರಿ? ಛೆ! ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ ನಾನು. Atleast ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಿಗಾದರು ಈ chemical drinks ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇಸ್ಟೊಂದು educated ಆಗಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ! ‘
‘‘ಸಾರ್!’’, ಅಂಗಡಿಯವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಟೋನಿ. ಬ್ಹಹುಶ, ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಹೊರಬಂದ!
‘’ಎರಡೂ ಬೇಡ, ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಕೊಡು.’’, ಟೋನಿಯ ಧ್ವನಿ demanding ಮತ್ತು ಕಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ‘ಏಕೆ ಸಾರ್’ ಎಂದು ಕೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ, ಟೋನಿಯ ಮುಂದೆ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ತಂದಿಟ್ಟ.
ಟೋನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ದಾಹ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. Expiry ಡೇಟ್ ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಾಟಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಟೋನಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ‘a product of colacola company’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು!
‘ಮುಂದೆ ಸಿಗುವುದೇ ಬೀರೂರ್. ಅಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಏನಾದರೂ ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಕುಡಿಯಬೇಕು! ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಡುವಾಗ, ಅರ್ಜೆಂಟಲ್ಲಿ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ. ಏನೋ ಮರೆತನಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೆನಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟೆ. ಆಗ ನೆನಪಾಗಿದ್ದರೆ, ಈಗ ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!’
‘ಇನ್ನೂ 2 ಕಿಲೋಮೀಟರ್. ಎಸ್ಟೊಂದು ದಾಹ! ಸುಡುವ ಸನ್ರೇಸ್ ಬಾಡಿಲಿ ಇರೋ ನೀರನೆಲ್ಲ ಕರಗಿಸುತ್ತಾ ಇದೆ. ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಗೆ ಬೆವರು ಕೂಡ ಕರಗುತ್ತಾ ಇದೆ. ಟ್ರೈನಲ್ಲಿ ಬರಬಹುದಿತ್ತು, ಯಾಕಾದರೂ ಬೈಕ್ ನೆನಪಾಯಿತೋ. ಜಸ್ಟ್ 5 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಬ್ಯಾಕ್, ಫ್ರೆಶ್ ಎಳನೀರು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು! ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ತಾನೇ, ನನಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು!’
ಟೋನಿ accelerator ಅನ್ನು ಇನ್ನೂ ತಿರುಗಿಸಿದ.
ಬಿರೂರ್ ಸಿಟಿ. ಟೋನಿಗೆ ಹೋದ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ಯಾವ ಶಾಪ್ ಬಳಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ!
‘ಈ summer ಸೆಖೆಗೆ ಬೀರೂರ್ ಕೂಡ ಬೆವರಿದೆ!, ಕೊಳಕು ಸಿಟಿ. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಗಲೀಜು! ಈ ಶಾಪ್ ಓಕೆ. ಅಂಗಡಿಯವನು ನಾನು ಬೈಕ್ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ’. ಒಂದು ಸ್ಮೈಲ್ ಬೀಸಾಕಿದ ಟೋನಿ.
‘’ಕೋಲ್ಡ್ ಡ್ರಿಂಕ್ಸ್ ಏನಿದೆ?’’, ಟೋನಿ ಕೇಳಿದ.
‘‘ಒಹ್! ಕನ್ನಡ ಬರುತ್ತಾ?, Pespi, Colacola, ಯಾವುದು ಕೊಡಲಿ?’’ ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ.
ಟೋನಿ ಇರುವುದೇ ಹಾಗೆ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಆತನನ್ನು foreigner ಅಂತಲೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಡುಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ ತಲೆಕೂದಲು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆತ Indian ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಮೂಡಿಸಿದರೂ, ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಗೂ ಗ್ಲಾಸ್ ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪುದಾರಿಗೆ ಎಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ first half ಬಗ್ಗೆ ಟೋನಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಿರುವುದು second half.
Pespi or Colacola?
ಟೋನಿ ಸಂದಿಗ್ದತೆ (ambiguity) ಗೆ ಸಿಲುಕಿದ. ಆದರೆ ಅವನ ಯೋಚನೆ ‘ಯಾವುದು ತಗೋಳೋದು?’ ಅಂತ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ! ಅದಕಿನ್ತಲೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ ಅಲ್ಲಿ arise ಆಗಿತ್ತು!
‘ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ pesticide ಇದೆ ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ನಾನಿರುವುದು ಅದೇ chemicals ಮುಂದೆ! ಇದು ಯಾರೋ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಹಬ್ಬಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಇರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲ. ಯಾರೋ court ನಲ್ಲಿ ಕೇಸ್ ಕೂಡ ಹಾಕಿಸಿದ್ದರು ಅಂತ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಅದರ ingredients ಟೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಮೈಸೂರಿನ CFTRY ಲ್ಯಾಬ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. CFTRY ಅದನ್ನ test ಮಾಡಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ chemicals ಇದೆ ಅಂತ ಇನ್ನೇನು ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಮಿನಿಸ್ಟ್ರಿ CFTRY ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಆ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ, CFTRY ಕೂಡ ಜನರನ್ನು ವಂಚಿಸಿತು!’
“ಏನ್ ಸಾರ್ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ?”, ಅಂಗಡಿಯವನು ಕೇಳಿದ್ದು ಟೋನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹರಿಯಲು ಬಿಟ್ಟ.
‘ಇದು ನಾನು ಕೇಳಿದ ಸುದ್ದಿಯೇ ಹೊರತು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸೂಕ್ತ ಆಧಾರ ಇಲ್ಲ. Corruption, Corruption every where. ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ fight ಮಾಡೋಣ ಅಂದರೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ ಇಲ್ಲ. I am helpless. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನನಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬೇಡದ ಉಸಾಬರಿ? ಛೆ! ಎಷ್ಟು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ ನಾನು. Atleast ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಿಗಾದರು ಈ chemical drinks ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇಸ್ಟೊಂದು educated ಆಗಿ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ! ‘
‘‘ಸಾರ್!’’, ಅಂಗಡಿಯವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಟೋನಿ. ಬ್ಹಹುಶ, ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಹೊರಬಂದ!
‘’ಎರಡೂ ಬೇಡ, ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ಕೊಡು.’’, ಟೋನಿಯ ಧ್ವನಿ demanding ಮತ್ತು ಕಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ‘ಏಕೆ ಸಾರ್’ ಎಂದು ಕೇಳ ಹೊರಟಿದ್ದ ಅಂಗಡಿಯವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ, ಟೋನಿಯ ಮುಂದೆ ವಾಟರ್ ಬಾಟಲ್ ತಂದಿಟ್ಟ.
ಟೋನಿಗೆ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ದಾಹ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯಿತು. Expiry ಡೇಟ್ ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಾಟಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಟೋನಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ‘a product of colacola company’ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು!
Wednesday, July 14, 2010
Verity 8 : ಅರಿವು - ಮರೆವು
ಎರಡು ಕಣ್ಣಿದ್ದರೂ , ಒಂದು ವಸ್ತು ಎರಡಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ!.
ಎಷ್ಟು ಯುನಿಟಿ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ! ನೇರವಾಗಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ,
ಎಂತಹ ಸಂಬಂಧ!. ಎಂತಹ co ordination !
ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾದರೆ,
ಒಂದು, ನಾವು ಅದರತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರಬೇಕು; ಎರಡು, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಸರಿ ಇರಬೇಕು,
ಮೂರು, ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು, ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮತ್ತು
ಮುಕ್ಯವಾಗಿ, ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಇರಬೇಕು.
ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತುವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ.
ಉಹು!. ತಕ್ಷಣ ಏನೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ರೋಡ್ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿದೆ.
'ಎಷ್ಟು 1 kg ಗೆ', ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'50 ರೂಪಾಯಿ ಸಾರ್', ಆತ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'40 ರೂಪಾಯಿ ಗೆ ಕೊಡ್ತೀರ?', ಆತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ಏನೂ ಸಿಕ್ಕೊಲ್ಲ ನಮಗೆ', ಆತ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'ಸರಿ. ಬರ್ತೀನಿ', ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೊರಟೆ.
'ಸಾರ್, ಬನ್ನಿ ಸಾರ್' ಎಂದು ಆತ ಕೂಗಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿದರೂ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ.
'ಏಕೆ ಅಸ್ಟು ರಿಜಿಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದೆ?', ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕೇಳಿತೋ ಎನಿಸಿತು.
'ಯೋ ಸುಮ್ನೆ ಇರು, ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು', ಮನಸ್ಸು
ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಡೆಸಿತು.
'ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೋಳಗಾಗಿ!', ಕತ್ತಲೆ!... 'ಎಸ್'.
ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ, ಏನೋ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಕುಶಿ.
ಬೆಳಕಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತು ಕತ್ತಲೆ.
ಹಾಗೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾದಿತು, ಎಂದಿತು ಮನಸ್ಸು.
ಏಕೆಂದರೆ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ.
ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಅರಿವು, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ನಿಜ. ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ.
ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲವಾಗುತಿತ್ತು.
ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಲು ಕತ್ತಲೆಯೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?
'ಹಾಳದ ಲಾರಿಯವನು , ಸೈಡ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ', ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಆತ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು, ಅದೇ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
'ಇನ್ನೆಸ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕೋ ನಿಂಗೆ', ಯೆನ್ನುತ್ತಿರಬಹುದೇ?.
ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವ ಮಜಾನೆ ಬೇರೆ.
ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಳಕು - ಕತ್ತಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಇನ್ನಸ್ಟು ಮಾತಾಡಬೇಕು.
ಕತ್ತಲಾಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ.
ಒಳಗೆ ಅಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು,
'ಕರೆಂಟ್ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿದಿಯೇನೋ?'.
ಪೆಚ್ಚಾದ ನನ್ನ ಮುಕವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಬೆಳಕನ್ನು, ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತು.
ಎಷ್ಟು ಯುನಿಟಿ ಇದೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ! ನೇರವಾಗಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡದಿದ್ದರೂ ,
ಎಂತಹ ಸಂಬಂಧ!. ಎಂತಹ co ordination !
ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ ಎಂದಾದರೆ,
ಒಂದು, ನಾವು ಅದರತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿರಬೇಕು; ಎರಡು, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಸರಿ ಇರಬೇಕು,
ಮೂರು, ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು, ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮತ್ತು
ಮುಕ್ಯವಾಗಿ, ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಇರಬೇಕು.
ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೆ ಹೋದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತುವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ.
ಉಹು!. ತಕ್ಷಣ ಏನೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ರೋಡ್ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಿದೆ.
'ಎಷ್ಟು 1 kg ಗೆ', ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'50 ರೂಪಾಯಿ ಸಾರ್', ಆತ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'40 ರೂಪಾಯಿ ಗೆ ಕೊಡ್ತೀರ?', ಆತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದೆ.
'ಇಲ್ಲ ಸಾರ್, ಏನೂ ಸಿಕ್ಕೊಲ್ಲ ನಮಗೆ', ಆತ ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ.
'ಸರಿ. ಬರ್ತೀನಿ', ಎಂದು ಮುಂದೆ ಹೊರಟೆ.
'ಸಾರ್, ಬನ್ನಿ ಸಾರ್' ಎಂದು ಆತ ಕೂಗಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿದರೂ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಲಿಲ್ಲ.
'ಏಕೆ ಅಸ್ಟು ರಿಜಿಡ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸಿದೆ?', ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ನನ್ನ ಕೇಳಿತೋ ಎನಿಸಿತು.
'ಯೋ ಸುಮ್ನೆ ಇರು, ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು', ಮನಸ್ಸು
ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಗದರಿಸಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಡೆಸಿತು.
'ಕತ್ತಲೆ ಆಗುವುದರೋಳಗಾಗಿ!', ಕತ್ತಲೆ!... 'ಎಸ್'.
ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ, ಏನೋ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಕುಶಿ.
ಬೆಳಕಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸುವ ವಸ್ತು ಕತ್ತಲೆ.
ಹಾಗೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾದಿತು, ಎಂದಿತು ಮನಸ್ಸು.
ಏಕೆಂದರೆ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ.
ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಅರಿವು, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ಜ್ಞಾನ, ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ನಿಜ. ಕತ್ತಲೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯ.
ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲವಾಗುತಿತ್ತು.
ಬೆಳಕು ಕಾಣಿಸಲು ಕತ್ತಲೆಯೇ ಬೇಕಲ್ಲವೇ?
'ಹಾಳದ ಲಾರಿಯವನು , ಸೈಡ್ ಕೊಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ', ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿದೆ.
ಆತ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು, ಅದೇ ಮಿರರ್ ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
'ಇನ್ನೆಸ್ಟು ಜಾಗ ಬೇಕೋ ನಿಂಗೆ', ಯೆನ್ನುತ್ತಿರಬಹುದೇ?.
ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಬೈಕ್ ಓಡಿಸುವ ಮಜಾನೆ ಬೇರೆ.
ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೆಳಕು - ಕತ್ತಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಇನ್ನಸ್ಟು ಮಾತಾಡಬೇಕು.
ಕತ್ತಲಾಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೆ.
ಒಳಗೆ ಅಡಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮ ಕೇಳಿದರು,
'ಕರೆಂಟ್ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟಿದಿಯೇನೋ?'.
ಪೆಚ್ಚಾದ ನನ್ನ ಮುಕವನ್ನು, ಹಾಗೂ ಬೆಳಕನ್ನು, ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸಿತು.
Monday, June 28, 2010
Verity 7 - ರಾತ್ರಿಯ ದಿನ...
ಮಂಡೇ , ಟ್ಯೂಸ್ಡೇ , ವೆಡ್ನಸ್ಡೇ … ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಹೆಸರು ಇಟ್ರು ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ತಲೆಯ ಒಳಗೆ ಆಕ್ಟಿವೇಟ್ ಆಯಿತು .
ಡೇ ಅಂದ್ರೆ ದಿನ ಅಂತ . ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮನ್ ನೈಟ್, ಟ್ಯೂಸ್ ನೈಟ್ , ವೆಡ್ನಸ್ ನೈಟ್ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಕರೆಯೋಲ್ಲ ?
‘ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ 10 ಮುಖವಲ್ಲ , ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳು ’ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು .
ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲ , ನನ್ನೊಳಗಿನ ಇಮ್ಯಾಜಿನೇಶನ್ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೆ !
ಪಾಪ, ಈ ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನೋದು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತ್ತು ಹಾಗಾದರೆ? ಎಷ್ಟು ಇಸೀಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ !
7 ರಾತ್ರಿಗಳೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿವೆಯೋ ಅನಿಸಿತು . ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅರಮ್ಬಿಸಿದರೆ ಏನ್ ಗತಿ? ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ?
ಹೌದು , ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ? ಟೈಮ್ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ! ಸೂರ್ಯ , ಇನ್ನೇನು ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ಹೇಳಿತು . ಇನ್ನೊದು ಬಾಡಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ್ನ ತಂದರೆ ? ಒಂದು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು .
‘ಲೇ, ನನಗೇ ಬ್ಯಾಕ್ಅಪ್ ಇಡ್ತೀರಾ?’ ಸೂರ್ಯ ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ‘ತಂಪು ತಂಪು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ’ – ನವರತ್ನ ಆಯಿಲ್ , ಅವನ ಸುಡುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಏನೋ ಎಂಬಂತೆ , ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದವು . ಅವುಗಳನ್ನು , ನಾನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಕಳುಹಿಸಿದವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ .
ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುವ ಮೊದಲು ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು, ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳದೆಯೇ ದೊರೆಯಿತು . ಇನ್ನು ಎರಡೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು, ಮನೆ ತಲುಪಲು . ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು 1-1 ಕಿಲೋಮೀಟರು ನಡೆದರೆ ಸಾಕಾ?
ಯೋಚನೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಪಾಪದ ರಾತ್ರಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ‘ಯಾಕೆ ರಾತ್ರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ?’
‘ಅದೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿ , ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?, ನೀನೂ ಕೂಡ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದವನೇ ತಾನೆ ?’ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿತು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ . ‘ನಾನ?, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ !?’
‘ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಟ್ ಹಾಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆ ಬಾರದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಬುಕ್ಸ್ ಓದುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕೈಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಟೀವಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟು ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಇದೆಲ್ಲ ಇರಲಿ ನೀನು ಡೈಲಿ ಮಲಗೋದು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ?’
ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ದರೆ 11 ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ , ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು!
ಹೌದು , ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ಒಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರೀ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ! ‘10 ರಿಂದ 6 ನಿದ್ರಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ’ – ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ನಾನು ಯೋಗ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಆವಾಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪರಿಣಾಮ - ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಕುಶಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಾನಿದ್ದೆ!
ನನ್ನ ತಪ್ಪು ನನಗೇ ಅರಿವಾಯಿತು. ‘ಇವತ್ತಿನಿಂದಲೇ, ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ , ರಾತ್ರಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಕ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ‘ ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
‘ಅಸ್ಟು ಮಾಡು ಸಾಕು, ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿಗಳು ಹೊರಟವು.
‘ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು , ಮನ್ ನೈಟ್ , ... – ಅನ್ನೋದು ಬೇಡವೇ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ .
ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಸು ನಕ್ಕವು …
--
ಅಭಿಜಿತ್ ದೇವ್ ಕಟ್ಟಿನಕೆರೆ, ಸಾಗರ.
ಡೇ ಅಂದ್ರೆ ದಿನ ಅಂತ . ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮನ್ ನೈಟ್, ಟ್ಯೂಸ್ ನೈಟ್ , ವೆಡ್ನಸ್ ನೈಟ್ ಅಂತ ಯಾಕೆ ಕರೆಯೋಲ್ಲ ?
‘ಹುಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿಗೆ 10 ಮುಖವಲ್ಲ , ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳು ’ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು .
ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವ ಆದಾಗಲೆಲ್ಲ , ನನ್ನೊಳಗಿನ ಇಮ್ಯಾಜಿನೇಶನ್ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೆ !
ಪಾಪ, ಈ ರಾತ್ರಿ ಅನ್ನೋದು ಏನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿತ್ತು ಹಾಗಾದರೆ? ಎಷ್ಟು ಇಸೀಯಾಗಿ ಅದನ್ನ ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ !
7 ರಾತ್ರಿಗಳೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿವೆಯೋ ಅನಿಸಿತು . ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಅರಮ್ಬಿಸಿದರೆ ಏನ್ ಗತಿ? ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು ?
ಹೌದು , ಕತ್ತಲೆಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ ? ಟೈಮ್ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ! ಸೂರ್ಯ , ಇನ್ನೇನು ಡ್ಯೂಟಿ ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವಸ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ಹೇಳಿತು . ಇನ್ನೊದು ಬಾಡಿಗೆ ಸೂರ್ಯನ್ನ ತಂದರೆ ? ಒಂದು ಮುಳುಗಿದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು .
‘ಲೇ, ನನಗೇ ಬ್ಯಾಕ್ಅಪ್ ಇಡ್ತೀರಾ?’ ಸೂರ್ಯ ಕಾದು ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ತಲೆಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿದ್ದ ‘ತಂಪು ತಂಪು ಕೂಲ್ ಕೂಲ್ ’ – ನವರತ್ನ ಆಯಿಲ್ , ಅವನ ಸುಡುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಬಿಸಿಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಏನೋ ಎಂಬಂತೆ , ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದವು . ಅವುಗಳನ್ನು , ನಾನು ಸಪೋರ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳೇ ಕಳುಹಿಸಿದವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ .
ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುವ ಮೊದಲು ಮನೆ ಸೇರಿಬಿಡಬೇಕು, ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳದೆಯೇ ದೊರೆಯಿತು . ಇನ್ನು ಎರಡೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು, ಮನೆ ತಲುಪಲು . ಎರಡು ಕಾಲುಗಳು 1-1 ಕಿಲೋಮೀಟರು ನಡೆದರೆ ಸಾಕಾ?
ಯೋಚನೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವಾಗ, ಮತ್ತೆ ಪಾಪದ ರಾತ್ರಿಗಳು ನೆನಪಾದವು. ‘ಯಾಕೆ ರಾತ್ರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ?’
‘ಅದೆಲ್ಲಾ ಇರಲಿ , ಇಷ್ಟು ದಿನ ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದೇನು?, ನೀನೂ ಕೂಡ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಇಗ್ನೋರ್ ಮಾಡಿದವನೇ ತಾನೆ ?’ ನನ್ನ ರಾಶನಲ್ ಮೈಂಡ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತ ಕೇಳಿತು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದಂಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ . ‘ನಾನ?, ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ !?’
‘ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಲೈಟ್ ಹಾಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆ ಬಾರದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ, ಬುಕ್ಸ್ ಓದುತ್ತ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಕೈಲಿ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಟೀವಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟು ಗಂಟೆಗಟ್ಲೆ ಸ್ಪೋರ್ಟ್ಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲಾ? ಇದೆಲ್ಲ ಇರಲಿ ನೀನು ಡೈಲಿ ಮಲಗೋದು ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ?’
ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ದರೆ 11 ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ , ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನನ್ನದೇ ಮನಸ್ಸು!
ಹೌದು , ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯ ಒಳಗೆ ಮಲಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬರೀ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆ! ‘10 ರಿಂದ 6 ನಿದ್ರಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ’ – ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ನಾನು ಯೋಗ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ನಾನೂ ಆವಾಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪರಿಣಾಮ - ಅಂದಿನ ದಿನಗಳು ಎಷ್ಟು ಕುಶಿಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ನಾನಿದ್ದೆ!
ನನ್ನ ತಪ್ಪು ನನಗೇ ಅರಿವಾಯಿತು. ‘ಇವತ್ತಿನಿಂದಲೇ, ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ , ರಾತ್ರಿಗೆ ಪ್ರಾಮುಕ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ‘ ಎಂದುಕೊಂಡೆ.
‘ಅಸ್ಟು ಮಾಡು ಸಾಕು, ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ರಾತ್ರಿಗಳು ಹೊರಟವು.
‘ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡೋದು , ಮನ್ ನೈಟ್ , ... – ಅನ್ನೋದು ಬೇಡವೇ ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ .
ಹೊರಟಿದ್ದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ ನಸು ನಕ್ಕವು …
--
ಅಭಿಜಿತ್ ದೇವ್ ಕಟ್ಟಿನಕೆರೆ, ಸಾಗರ.
Friday, June 25, 2010
Verity 6 - Frustrating Politics
Monday, June 21, 2010
Verity 5 - Humanity Deficiency
ಆಫ್ರಿಕಾನ್ ಚಿರತೆಯ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿರುವ ಕಡವೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ ನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ , ಆ ಚಿರತೆ , ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಗಬಲ್ಲ ಕಡವೆಯನ್ನು
ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು . ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ!
Attack.
ಎಲ್ಲ ಕಡವೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು . ಆದರೆ ಚಿರತೆ ತನ್ನ target ನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಮಿಂಚಿನ ಓಟದಿಂದ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜೀವಂತ ಕಡವೆಯ ಕತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು .
ಅದು ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯ ಆಹಾರವೇ ಈ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿರತೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ .
ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು, ತಿಂದು ಬದುಕಲು ಏನೇನು ಇಲ್ಲ.
(ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ : ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಂದ ಆರು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ,ಭಾರತದಲ್ಲಿ
28.7% ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಈ ಸೋನಿಯಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೊಸ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 37.2% ಜನ ಕಡುಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ !
refer - vijaya karnataka, 21/06/2010, 9th page, article by Dr. Hilda Raja)
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಗಳು , ಹಣ್ಣುಗಳು , ಸೊಪ್ಪು , ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು.
ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ರವೆ - ಹೀಗೆ ಎಸ್ಟೊಂದು ವೈವಿದ್ಯ ಊಟಗಳು,
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ,ಕಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುವಾಗ ,ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು
ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?
ಮನುಷ್ಯ ಅಕ್ಷರಶ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಚಿರತೆ,
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ, ಈಗ 'Save Tiger' ಎಂದು
ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ add ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ Tiger ಸೇವ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ Tigerನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಏನಿದೆ?
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಉಪಕಾರಿ ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ ಮಕ್ಕಳು
ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ?
ಸರಿ, ಅವರದನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ , ಆಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ use ಏನು ?
ಮೊನ್ನೆ , ಈ so called ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಮಾಡಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಲ್ಲ . ಕ್ರಮವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯ .
"ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ " ವಿರೋಧಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕ .
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 60ನೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅರಳು-ಮರಳು ಆಗುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ, ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಅರಳು -ಮರಳು.
ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಪೀಟ ಬಂದಿದ್ದು , ಗೌಡರಿಗೆ PM ಪೀಟ ದೊರೆತ ಹಾಗೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ .
ಇದು ನೂರಾರು ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೌದು .
ಕುವೆಂಪು, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈತ ಯಾವ ರೀತಿ ಫಿಟ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ?
ದಿನವೂ 40 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನಸ್ಟು ಗೋವಿನ ಹಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ .
ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯು ಕುಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಟೀವಿ ಯಲ್ಲಿ 'Save Cattle' ಎಂದು
ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ನಾನ ಪೀಟಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನ ಬರಬಹುದು?
'ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇದದ ಹಿಂದೆ ಕೋಮುವಾದದ ನೆರಳು ಇದೆ ' ಎಂದರು ಈತ .
ಇವರಿಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ ?.
'ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ'.
ಗುರುಗಳೇ , ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕನ್/ಬೀಫ್ ಅಲ್ಲ.
ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ದನದ ಮಾಂಸವೇ ಬೇಕಾ ?
ಇನ್ನು 'zooನಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ,
'ಅವುಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರ.
(ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ನನ್ನ ವಿನಂತಿ . ಕಟುಕರಾಗಬೇಡಿ, Be vegetarian
and save those innocent lives.)
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಅನಿಮಲ್ ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಚಾನೆಲ್ ನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವರು ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ , ಆ ಚಿರತೆ , ಆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಸಿಗಬಲ್ಲ ಕಡವೆಯನ್ನು
ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು . ನಾವು ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೆನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ!
Attack.
ಎಲ್ಲ ಕಡವೆಗಳು ಚೆಲ್ಲಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು . ಆದರೆ ಚಿರತೆ ತನ್ನ target ನ್ನು ಮಾತ್ರ
ಮಿಂಚಿನ ಓಟದಿಂದ ಓಡಿ ಹಿಡಿಯಿತು. ಜೀವಂತ ಕಡವೆಯ ಕತ್ತು ಚಿರತೆಯ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ
ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು .
ಅದು ಕಾಡಿನ ನ್ಯಾಯ. ಅಲ್ಲಿ ಚಿರತೆಯ ಆಹಾರವೇ ಈ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.
ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಚಿರತೆಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ .
ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಾಣಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ನಮಗೆ ತಿನ್ನಲು, ತಿಂದು ಬದುಕಲು ಏನೇನು ಇಲ್ಲ.
(ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ : ಸ್ವತಂತ್ರ ಬಂದ ಆರು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ,ಭಾರತದಲ್ಲಿ
28.7% ಜನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ಈ ಸೋನಿಯಾ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ,
ಹೊಸ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಕಾರ 37.2% ಜನ ಕಡುಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ !
refer - vijaya karnataka, 21/06/2010, 9th page, article by Dr. Hilda Raja)
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ತರಕಾರಿಗಳು , ಹಣ್ಣುಗಳು , ಸೊಪ್ಪು , ಸಾಂಬಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳು.
ಅಕ್ಕಿ, ಜೋಳ, ಗೋಧಿ, ರವೆ - ಹೀಗೆ ಎಸ್ಟೊಂದು ವೈವಿದ್ಯ ಊಟಗಳು,
ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಸಿಹಿ,ಕಾರದ ತಿಂಡಿಗಳು ಇರುವಾಗ ,ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು
ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ?
ಮನುಷ್ಯ ಅಕ್ಷರಶ ಕ್ರೂರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಕಾಡನ್ನೆಲ್ಲ ಕಡಿದು, ಅದರೊಳಗಿನ ಚಿರತೆ,
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಸಿ, ಈಗ 'Save Tiger' ಎಂದು
ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ add ಕೊಡ್ತಾರೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ Tiger ಸೇವ್ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾ?
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ Tigerನ್ನು ಸೇವ್ ಮಾಡಿ ಆಗಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಏನಿದೆ?
ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಉಪಕಾರಿ ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿ ಮಕ್ಕಳು
ಅದನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ತಾನೇ?
ಸರಿ, ಅವರದನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ ಅಂತಾನೆ ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ , ಆಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ use ಏನು ?
ಮೊನ್ನೆ , ಈ so called ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವನ್ನು ಮಾಡಿದರು .
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವಲ್ಲ . ಕ್ರಮವಲ್ಲದ ಕಾರ್ಯ .
"ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ " ವಿರೋಧಿಸಿ ಮಾಡಿದ ಒಂದು ನಾಟಕ .
ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 60ನೆ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅರಳು-ಮರಳು ಆಗುತ್ತದೆ,
ಆದರೆ, ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಅರಳು -ಮರಳು.
ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಪೀಟ ಬಂದಿದ್ದು , ಗೌಡರಿಗೆ PM ಪೀಟ ದೊರೆತ ಹಾಗೆಯೇ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಅಂತ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ .
ಇದು ನೂರಾರು ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೌದು .
ಕುವೆಂಪು, ಬೇಂದ್ರೆ, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಈತ ಯಾವ ರೀತಿ ಫಿಟ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ?
ದಿನವೂ 40 ಲಕ್ಷ ಲೀಟರ್ ನಸ್ಟು ಗೋವಿನ ಹಾಲನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ .
ಈ ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯು ಕುಡಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಷಃ ಟೀವಿ ಯಲ್ಲಿ 'Save Cattle' ಎಂದು
ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜ್ನಾನ ಪೀಟಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನ ಬರಬಹುದು?
'ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇದದ ಹಿಂದೆ ಕೋಮುವಾದದ ನೆರಳು ಇದೆ ' ಎಂದರು ಈತ .
ಇವರಿಗೆ ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ ?.
'ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ನವರಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದೆಲ್ಲ ಹಳದಿ'.
ಗುರುಗಳೇ , ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಚಿಕನ್/ಬೀಫ್ ಅಲ್ಲ.
ತಿನ್ನಲು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬೇಕಾದರೆ ಇವರಿಗೆ ದನದ ಮಾಂಸವೇ ಬೇಕಾ ?
ಇನ್ನು 'zooನಲ್ಲಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಏನು ಹಾಕುತ್ತೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ,
'ಅವುಗಳನ್ನು zoo ನಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ?' ಎನ್ನುವ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉತ್ತರ.
(ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ನನ್ನ ವಿನಂತಿ . ಕಟುಕರಾಗಬೇಡಿ, Be vegetarian
and save those innocent lives.)
Wednesday, June 9, 2010
Verity 4 - Reflection
'Is that me?', the mirror in-front, did not respond. But its obvious that the answer is right in-front. An obese body almost covered the whole mirror.
4 years ago, things were very different. There lived an young and fully energetic Abhi. Once he got his masters degree, and a computer to work on, his body became fragile. No evening cricket matches, no regular food timings, and no physical exercises.
The mirror gazed at me again. Tired eyes, lost hairs, face full of fat, and yet clearly visible wrinkles (like that of Pierce Brosnan) on the forehead.
"Change the mirror now", said the humorous self.
Now I looked at it. Same old mirror. Nothing has changed since 4 years, except the old frame, covered with new dust. One should consider its promptness in reflecting the present. No hidden business; No double games.During the past 4 years, I did notice, it neither showed my past nor the future.
"No need to change it, Change yourself", said the logical self. It also left me with 2 choices. One, forget the past as well as the future, and live the present; Two, learn from the past, ignore the present, frame the future.
I combed my hair and smiled at the mirror. It promptly returned a smile.
4 years ago, things were very different. There lived an young and fully energetic Abhi. Once he got his masters degree, and a computer to work on, his body became fragile. No evening cricket matches, no regular food timings, and no physical exercises.
The mirror gazed at me again. Tired eyes, lost hairs, face full of fat, and yet clearly visible wrinkles (like that of Pierce Brosnan) on the forehead.
"Change the mirror now", said the humorous self.
Now I looked at it. Same old mirror. Nothing has changed since 4 years, except the old frame, covered with new dust. One should consider its promptness in reflecting the present. No hidden business; No double games.During the past 4 years, I did notice, it neither showed my past nor the future.
"No need to change it, Change yourself", said the logical self. It also left me with 2 choices. One, forget the past as well as the future, and live the present; Two, learn from the past, ignore the present, frame the future.
I combed my hair and smiled at the mirror. It promptly returned a smile.
Friday, June 4, 2010
Verity 3 - Eye opener
6 15 am, I was just 5 minutes away from Majestic Bus Stand. I looked outside the window and a cool breeze touched my face. Yes, every morning will retain their freshness no matter what yesterday was.
Mean while our bus came to a halt. I hurried myself towards railway station.
It took me another 10 minutes to get the Mysore Ticket. The police guard did not even bothered to look at me, while I passed through the security door; but the device promptly beeped once.
It was like a little market. All were busy with their luggage, and a lot of movements happening there, I took a little time to confirm my platform. Once I was sure, I rushed myself there. The TV announced my train will reach there in 5 minutes. I looked around for a cup of coffee and found one.
While relishing it I recalled the fresh breeze that sailed over my face. But expecting the same there, inside the railway station, was foolishness. It was not only like a mini market, but also like a set of toilets. I left the remaining coffee with cup and put it into the dust bin.
Exactly after 5 minutes the express train arrived and I was happy to get inside and find me on an empty seat. I checked my ticket again. That appeared okay. I looked outside the window, no hint of any fresh breeze.
Slowly the platforms and other trains started to move backwards. 20 minutes passed as the train gained its speed. Someone just touched my shoulder gently from the other side; when I was looking the moving trees outside.
That was a Hizda. With her hand stretched, she stared at me. 100 ants ran through my mind. I was confused, perhaps embarrassed. ‘I have no change’, I said. ‘No problem, how much do you want?’ she asked, and touched my shoulder again. Unwillingly I gave her a 5 Rupee coin. I cursed the whole system. It was like a day- robbery (hagalu darode). She grinned and left.
It took me few minutes to relax. After that, I posed a series of questions to myself. ‘Why I felt so abnormal?’ – ‘Most hizdas live at the margins of society with very low status, and the very word ‘Hizda’ is used in a derogatory manner. Many get their income from begging, performing at ceremonies or sex work’.
But I was not satisfied with these answer.
Train finally came to a halt. That was the city where I got my post graduation degree, the city which gave me long-lasting memories.
I finished my work earlier than expected and got back into the train by 2 30. As it was a week day, I got a seat rather easily. Track moved slowly under the train wheels. I was looking outside again, the ruins of SriRangaPatna and the waves of Cauvery took me to another world, but the train moved slowly, uninterrupted on its never-ending tracks.
‘Oh!’ I uttered almost loudly; and that was when I saw someone in my next compartment. No doubt, it was the same person, but this time relaxing on a seat. She (hizda) looked tired. Sitting opposite to her were an elder couple, and they looked like rich merchants. The 2 golden rings and a big chain like jewelry was an indication to my assumption.
10 minutes faded, no hint of Hizda getting back to her duty.
Earlier, I felt Railway Station as a market, later realized not only the station, but also the train itself is a market. The Coffee vendors, Vada sellers moved to and fro. Meanwhile, I saw polio hit boy, around 9 years, crawling, cleaning the way with a cloth, and at the same time, begging around.
He came to the compartment where the Hizda was resting. He was totally ignored by the rich couple there. Contrary to that, the Hizda opened her handbag and gave him a 5 Rupee coin.
That was an eye-opener. That moment changed my opinions on Hizdas. I got the answers to all my previous questions, and the one which was alive since the morning. I realized that they too are humans first and then hizdas. I realized the joy of giving. I realized the quality of being human.
I was thankful that this person had managed to remind me that my time/money is not all that precious. It starts with taking just a moment to see one another, and it goes from there...
"Kindness in words creates confidence. Kindness in thinking creates profundity. Kindness in giving creates love."
Mean while our bus came to a halt. I hurried myself towards railway station.
It took me another 10 minutes to get the Mysore Ticket. The police guard did not even bothered to look at me, while I passed through the security door; but the device promptly beeped once.
It was like a little market. All were busy with their luggage, and a lot of movements happening there, I took a little time to confirm my platform. Once I was sure, I rushed myself there. The TV announced my train will reach there in 5 minutes. I looked around for a cup of coffee and found one.
While relishing it I recalled the fresh breeze that sailed over my face. But expecting the same there, inside the railway station, was foolishness. It was not only like a mini market, but also like a set of toilets. I left the remaining coffee with cup and put it into the dust bin.
Exactly after 5 minutes the express train arrived and I was happy to get inside and find me on an empty seat. I checked my ticket again. That appeared okay. I looked outside the window, no hint of any fresh breeze.
Slowly the platforms and other trains started to move backwards. 20 minutes passed as the train gained its speed. Someone just touched my shoulder gently from the other side; when I was looking the moving trees outside.
That was a Hizda. With her hand stretched, she stared at me. 100 ants ran through my mind. I was confused, perhaps embarrassed. ‘I have no change’, I said. ‘No problem, how much do you want?’ she asked, and touched my shoulder again. Unwillingly I gave her a 5 Rupee coin. I cursed the whole system. It was like a day- robbery (hagalu darode). She grinned and left.
It took me few minutes to relax. After that, I posed a series of questions to myself. ‘Why I felt so abnormal?’ – ‘Most hizdas live at the margins of society with very low status, and the very word ‘Hizda’ is used in a derogatory manner. Many get their income from begging, performing at ceremonies or sex work’.
But I was not satisfied with these answer.
Train finally came to a halt. That was the city where I got my post graduation degree, the city which gave me long-lasting memories.
I finished my work earlier than expected and got back into the train by 2 30. As it was a week day, I got a seat rather easily. Track moved slowly under the train wheels. I was looking outside again, the ruins of SriRangaPatna and the waves of Cauvery took me to another world, but the train moved slowly, uninterrupted on its never-ending tracks.
‘Oh!’ I uttered almost loudly; and that was when I saw someone in my next compartment. No doubt, it was the same person, but this time relaxing on a seat. She (hizda) looked tired. Sitting opposite to her were an elder couple, and they looked like rich merchants. The 2 golden rings and a big chain like jewelry was an indication to my assumption.
10 minutes faded, no hint of Hizda getting back to her duty.
Earlier, I felt Railway Station as a market, later realized not only the station, but also the train itself is a market. The Coffee vendors, Vada sellers moved to and fro. Meanwhile, I saw polio hit boy, around 9 years, crawling, cleaning the way with a cloth, and at the same time, begging around.
He came to the compartment where the Hizda was resting. He was totally ignored by the rich couple there. Contrary to that, the Hizda opened her handbag and gave him a 5 Rupee coin.
That was an eye-opener. That moment changed my opinions on Hizdas. I got the answers to all my previous questions, and the one which was alive since the morning. I realized that they too are humans first and then hizdas. I realized the joy of giving. I realized the quality of being human.
I was thankful that this person had managed to remind me that my time/money is not all that precious. It starts with taking just a moment to see one another, and it goes from there...
"Kindness in words creates confidence. Kindness in thinking creates profundity. Kindness in giving creates love."
Thursday, May 20, 2010
Verity 2 - Precious
Bangalore witnessed a sudden change in its weather. And glad to see the government taking some measures on rain water harvesting to get rid of the water crisis.
A few months back, I had been to Chithadurga. I would like to share some of the moments here.
'How much time will it take to see the fort?', I asked the auto driver.He did not respond.
'2 hours?' I added with a pause, to keep the first question alive.
Slowly turning the auto to his right he said, 'Sir, I'm living here since my childhood, but still I could not cover the whole area!'.
[I refered wikipedia later. It read - The highest hill peak of the area is located
at Jogi Matti, 5 kilometres (3.1 mi) to the south of Chitradurga. The highest elevation of the hills at the fort is 976 metres (3,202 ft). The area covered by the fort is reported to be 1,500 acres (607.0 ha)]
'Thank you', I said while paying him the fare.
I realised the verity in his words after half an hour. Truly amazing. Chitradurga Fort lies in the midst of a valley formed by the Vedavati River. The Tungabhadra River flows to the northwest of the Fort. Seven hills constitute the Chinmuladri range. The seven circles of the fort enclose these hills. Features of massive rock hills and scenic valleys, huge towering boulders are seen in the fort precincts. The hills on which major part of the fort and the city rest, belong to the oldest rock of granitic formation in the country.
The Nayak Palegars built the fort as an impregnable fortification for defense purposes with 19 gateways, 38 posterior entrances, 35 secret entrances, four invisible passages, water tanks and 2000 watch towers to guard and keep vigil on the enemy incursions. The storage ware-houses, pits and reservoirs were primarily designed to ensure food, water and military supplies required to endure a long siege. Uniquely, all these facilities are still well conserved. Seven walls (Yelusuttinakote) form the fort.
But of all glorious things there, I pick 'rain harvesting' as the one which we must study and implement to curtail the water crisis.
In late 1700s, when Hyder Ali considered to attack this fort, he first made enquiries about the fort water supplies. He was told the fort had enough water for its inhabitants to survive 12 years without rain!
Remember the fort was built around 14th century and one has to admire the architects.
Though it looks like a very simple design, the way they implemented and took full advantage of it needs to be counted.
A few months back, I had been to Chithadurga. I would like to share some of the moments here.
'How much time will it take to see the fort?', I asked the auto driver.He did not respond.
'2 hours?' I added with a pause, to keep the first question alive.
Slowly turning the auto to his right he said, 'Sir, I'm living here since my childhood, but still I could not cover the whole area!'.
[I refered wikipedia later. It read - The highest hill peak of the area is located
at Jogi Matti, 5 kilometres (3.1 mi) to the south of Chitradurga. The highest elevation of the hills at the fort is 976 metres (3,202 ft). The area covered by the fort is reported to be 1,500 acres (607.0 ha)]
'Thank you', I said while paying him the fare.
I realised the verity in his words after half an hour. Truly amazing. Chitradurga Fort lies in the midst of a valley formed by the Vedavati River. The Tungabhadra River flows to the northwest of the Fort. Seven hills constitute the Chinmuladri range. The seven circles of the fort enclose these hills. Features of massive rock hills and scenic valleys, huge towering boulders are seen in the fort precincts. The hills on which major part of the fort and the city rest, belong to the oldest rock of granitic formation in the country.
The Nayak Palegars built the fort as an impregnable fortification for defense purposes with 19 gateways, 38 posterior entrances, 35 secret entrances, four invisible passages, water tanks and 2000 watch towers to guard and keep vigil on the enemy incursions. The storage ware-houses, pits and reservoirs were primarily designed to ensure food, water and military supplies required to endure a long siege. Uniquely, all these facilities are still well conserved. Seven walls (Yelusuttinakote) form the fort.
But of all glorious things there, I pick 'rain harvesting' as the one which we must study and implement to curtail the water crisis.
In late 1700s, when Hyder Ali considered to attack this fort, he first made enquiries about the fort water supplies. He was told the fort had enough water for its inhabitants to survive 12 years without rain!
Remember the fort was built around 14th century and one has to admire the architects.
Though it looks like a very simple design, the way they implemented and took full advantage of it needs to be counted.
A small dam across the valley collects rain water from the hills around the palace complex. Water from that tank (Gopalaswami tank) overflows to Akka Honda, another tank. Akka honda filters water slowy into Thangi honda through permeable wall between these tanks. Then a small channel directs surplus water from Thangi honda downstream and water reaches to Sihineera Honda. From here the underground tunnel takes the excess water outside the fort. Thats not all. They built one large Santhe Honda which lies outside the fort and collects all the excess water. See their
concern towards water and their own lives.
Sooner or later, lets hope, some measures be taken seriously towards rain harvesting...
links: http://en.wikipedia.org/wiki/Chitradurga_Fort
concern towards water and their own lives.
Sooner or later, lets hope, some measures be taken seriously towards rain harvesting...
links: http://en.wikipedia.org/wiki/Chitradurga_Fort
Wednesday, May 19, 2010
Verity 1 - Routine
Every morning when I wake up, the first thing I see is my cell phone; of course to switch the alarm off. It is dificult to have a walk, as the clock aready is past 6:30. Leaving it for the next day, I took a quick look at the newspaper. 'Brothers and sisters from Pak', read the headline and a photo under it showing Finance minister deliver his speech in the inaugural speech of 'Aman ki Asha', another indo-pak business tie up program, in order to bring peace between the two neighbours.
I was quick to remember that I saw a cockroach in my bedroom last night. Immediately I left the paper and took the broom and got into my room. After a rigorous search I found one behind the wardrobe. I murdered it on spot and put the same in Dustbin.
'Ek cockroach mera ghar ghandha kar raha tha, maine use saaf kar diya'. After all I'm not a congress government party official to keep it alive and feed it like they are doing with Afzal and Kasab. I don't need any votes either, it's my house and no Arundathi Roy or Anathamurtys can question me for what I did.
I doubt the patriotism of these congress party leaders. They simply need vote banks and the power and for that they divide people and blame the opposition for communal disharmony!
Supreme court upheld the death sentence of Afzal a long ago and still he is alive while we have no reason to keep him alive. No Indian needs him alive except these Congess party leaders.
'I'll never vote for congess in my entire life', I pledged. But today all party leaders are nevertheless the same. I feel sorry to tell you that I voted for one Mr. Halappa.
It is 7 already, and no more time to go through the paper again. While I was about to enter the bathroom, power went off. 'Damn the government', I muttered. Not enough light inside the room. Though I'm familiar with where the tap, bucket, soap and my body were situated, I looked for a solar lamp, and thank God, I got one.
I was quick to remember that I saw a cockroach in my bedroom last night. Immediately I left the paper and took the broom and got into my room. After a rigorous search I found one behind the wardrobe. I murdered it on spot and put the same in Dustbin.
'Ek cockroach mera ghar ghandha kar raha tha, maine use saaf kar diya'. After all I'm not a congress government party official to keep it alive and feed it like they are doing with Afzal and Kasab. I don't need any votes either, it's my house and no Arundathi Roy or Anathamurtys can question me for what I did.
I doubt the patriotism of these congress party leaders. They simply need vote banks and the power and for that they divide people and blame the opposition for communal disharmony!
Supreme court upheld the death sentence of Afzal a long ago and still he is alive while we have no reason to keep him alive. No Indian needs him alive except these Congess party leaders.
'I'll never vote for congess in my entire life', I pledged. But today all party leaders are nevertheless the same. I feel sorry to tell you that I voted for one Mr. Halappa.
It is 7 already, and no more time to go through the paper again. While I was about to enter the bathroom, power went off. 'Damn the government', I muttered. Not enough light inside the room. Though I'm familiar with where the tap, bucket, soap and my body were situated, I looked for a solar lamp, and thank God, I got one.
Subscribe to:
Comments (Atom)